Thursday, December 16, 2004

ang sikreto ng malakompyuter na mag-isip kong kaibigan

kung memory ang pag-uusapan, talo pa ang tatlong hard drives na inilagay sa pinakabagong kompyuter.

kung bilis lang sa pagdedevelop ng ideya, talo pa ang pinaghalong google, yahoo at msn search engines (bagong natutunan ko nito lang).

kung usapin ng pasensya, hinigitan ang malalaking industrial fan na isinaksak sa loob ng kompyuter.

yan ang isang kaibigang kasama ko sa bahay at buhay ngayon. kasama sa bahay kasi nakatira kami sa bahay. kasama sa buhay dahil pareho kami ng ginagawa bagamat magkaiba ng trabaho.

natunghayan ko ang lahat ng yan sa araw araw na magkasama kami at kumikilos. at napagtanto ko ngayon yan. ngayong gabi.

matutulog na dapat ako kasi pinaplano kong gumising ng maaga para mag-gym. mag-aalas dos na (lagpas alas dos na ngayon) at kinakailangan ko ang sapat na oras sa pagtulog. pero hindi sya. hindi sa mga huling araw (at kahit pa noong una akong tumuntong dito sa hong kong) at lalong hindi sa gabing ito (at sa tingin ko kahit sa mga darating na araw, buwan at taon).

hindi naman ako kinakailangang umupo sa sharing nila ng kasama kong dumating mula sa maynila para pag-usapan ang mga naganap nitong huling araw at ang mga posibleng nagaganap. imbyerna sya (kung yun ang tamang gamiting salita) sa isang kasamahan nyang ubod ng bagal at talaga namang me pagkatamad kumilos.

inilatag nya ang mga naganap at hindi naganap dahil na nga rin sa kakuparan ng mga naging developments sa paghahanda sa isang tila simple sa unang tingin na aktibidad. mula doon, inut-ot nya ang mga bagay-bagay kasama ang kasama naming dumating mula sa pinas at ang ilan pang mga kasambahay.

nagitla ako (kahit hindi na bago ito sa akin) sa bilis ng kanyang pagtukoy ng mga kahinaan ng mga kasamang nainvolve sa paghahanda, sa pagpaplano hanggang sa mismong pagpapatupad ng mga gawain at hanggang sa mismong magiging implikasyon kung hindi ito maipapatupad.

isang simpleng gawain sa gitna ng napakaraming dapat tapusin at tila sa unang tingi'y mas mahahalaga pang mga gawaing dapat mapagtuunan ng pansin at panahon. isang simpleng gawaing pinagtuunan nya ng pansin at panahon.

dito ko napag-isip kung paano at gaano kahusay ang kaibigan kong ito. mahusay sya dahil mabilis syang kumilos sa mga bagay. mahusay dahil ang galing na kanyang natutunan sa tagal na rin nya sa paggawa ng mga ginagawa nami'y hindi nya ipinagdadamot kundi'y ipinamamahagi pa sa mga tao. tinuturuan nya ang mga taong nakakaisip nya kung paano mag-isip.

sabi nga nya, huwag iisiping lahat ng bagay ay okey na. dahil hindi laging okey ang mga bagay. kahit pa sa tingi'y nagagampanan naman ang lahat at umuungos ang mga naging paghahanda, huwag mag-assume na thumbs up na ang lahat ng aspeto ng mga paghahanda. walang problema sa pagiging okey at pagkatuwa sa mga pag-unlad pero huwag maging kampante.

mahirap nga namang maging assumptionista. mahirap (at kadalasa'y mapanganib) ang laging pag-assume.

sa lahat ng ito, inisip ko kung dala ba ito ng pagkain nya ng mga maaanghang na mga bagay - mula sa pagkahumaling sa wasabe hanggang sa pagkain ng mga masisiling pagkaing nabibili sa thai restaurants. inisip ko rin kung dala ba ito ng kanyang pagiging hyperactive (pero naisip ko hindi, dahil hindi naman sya pawisin. as if may kinalaman ang pagiging pawisin ng isang tao sa hyperactivity.)

naalala ko ang sabi ng isa pa naming kaibigan - ang sili sa puwit.

ang sili sa puwit na nagmumula sa nakakapang-almuranas na kalagayan ng mga tao sa daigdig, kahit pa sabihing paliitin pa sa kalagayan ng pilipinas.

hindi pantay ang kalagayan ng mga tao sa atin. may mga mayayaman at may mahihirap. may nagsasamantala at may pinagsasamantalahan. ibig sabihin, may kontradiksyon. may tunggalian.

ang tunggaliang nagpapaigting sa hidwaan. ang tunggaliang hindi masasagot ng simpleng 1 + 1 = 2.

at dahil doon, natututo ang taong bumilis sa pag-iisip dahil sapat nga naman talagang marunong magbasa, magbilang, magsulat ang isang tao para suriin ang kanyang pwesto sa lipunan. at malamang hindi pantay-pantay ang kalagayan at katayuan ng mga tao sa atin at sa buong mundo.

simplistiko man itong nasabi ko pero wastong sabihin magandang tanungin kung ano rin ang tindig ng isang tao sa gitna ng ganitong kalagayan, ganitong sitwasyon, ganitong realidad.

at sa kahuli-hulihan, hindi na sumasapat na nag-aaral ka na lamang. hindi na sumasapat na alam mo lang.

sa bilis ng pag-iisip ng mga kaaway ng maraming pinagsasamantalahan, kinakailangan ang mabilis na pag-iisip at paggampan ng mga gawain para maharap at maresolba ang mga problemang nakahapag sa mesa (at nakatago sa ilalim nito, sa upuan at maging yaong nasa sahig.)

mula sa pagsipat ng mga problema, muli ang tanong na kung kanino ka papanig.

at pag nasagot mo na ang lahat ng tanong na ipinuwesto ko sa taas, marahil matatanto na ang sikreto sa mala-kompyuter na mag-isip kong kaibigan.

wala sa dunong na natutunan sa eskwelahan. wala sa dami ng librong teknikal. kasama ang lahat ng iyan sa mas mahalagang paglubog sa malawak na kaparangan ng tao.

ang sili sa puwit ng aking kaibigan. ang siling akin ngayong itinanim sa aking kaloob-looban.

Wednesday, December 15, 2004

next stop 1

one of the perks of international youth work is travel. free travel.

take cathay pacific and you'll have your loads of good films, a spacious seat and haagen dazs cups. take klm and you're off to amsterdam, anything beyond it will be 90% assurance of a lost luggage. take lufthansa and ravel in the small airport cars they call smart cars in munich, frankfurt and hamburg (turns out they are real and are being ridden by people in germany). take philippine airlines and you can be sure of a delay.

i am biased towards cathay pacific although i cannot really say the same with thai airways. and yes, emirates is really wonderful with equally good and comfortable seats, blankets you can bring home, your own TV with several games to choose from, and good arabic food.

but that is not the issue here. one of the quirks as well is if you get used to it. if you get used to it, it gets boring. and it has for me. it reminds me of our trips to Bicol via bus, car or train. a book would fail to keep me occupied as sleep sets in and occupies that space between me and the book. especially with the long flights and series of stop overs, it irks one to wake up, pick up the hand luggage, go somewhere to wait and wait for several hours. tapos masakit pa pwet mo sa kauupo.

good thing, norwegian air has good looking stewards to boot. frankfurt airport is so spacious (pwedeng magyosi sa loob). hk airport is far more spacious (a good playground for agawang base). any airport in spain (kahit saan yosi... maski sa loob ng elevator).

but then again this is not the issue. the real issue will be the next stop - saan ba talaga tutungo ang lahat ng mga byaheng ito?

masarap magbyahe pero kung walang napapala ang kabataan, walang sense. International Youth Work does not aim to have people flying from one place to another and make him/her a seasoned political jetsetter.

sayang nga lang at maraming organisasyong ganyan. may mga tao ring ganyan. sana di ako matulad.

Wednesday, December 08, 2004

Sauna Chronicles 1

I have indulged myself recently into two worldly things - horoscopes and saunas.

One time, my scorpio horoscope reading instructed me to be just by myself anywhere I may be. And that no matter how I keep myself off the picture or out of the limelight, I would still be caught and found by a secret admirer.

It turned out to be true - in the sauna. Except, that it happened not to me but someone I have come to know and be comfortable with there (we were both regulars, unfortunately we say. later we both learned we were born days apart frm each other.)

He was pursued by this big hunk of a man. Anywhere he went or hid, he was relentlessly pursued. He asked me to pretend to be him but I knew it was impossible since he was several inches taller than I am.

And he was caught. Of course, the man was sleazy and sly with hands big enough to cover my whole face and stop me from saving my friend from him. What happened next was, well, thinkable.

He went with the big hunk of a man whose hands were bigger than those handstatues in Kowloon Park and the rest was... a history of moans and anything I would not want to hear.

That time, the walls were not quiet. They whispered.